مشاهیر بزرگ جهان

نگاهی مختصر بر زندگی مشاهیر بزرگ ( 9 )

هلن کلر 

هلن آدامز کِلِر (به انگلیسی: Helen Adams Keller) (۲۷ ژوئن، ۱۸۸۰، توسکامبیا، آلاباما - ۱ ژوئن، ۱۹۶۸، کانکتیکات وستپورت) نویسنده نابینا و ناشنوا و فعال سوسیالیست آمریکایی بود.

زندگینامه

کودکی

هلن کلر، در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۰ در «توسکامبیا» در ایالت آلاباما، متولد شد. او هنگامی که ۱۹ ماه بیشتر از زندگی‌اش نمیگذشت، در اثر ابتلا به یک نوع بیماری (شاید تب سرخ یا تب مخملک)، بینایی و شنوایی خود را از دست داد و ارتباطش با دنیای بیرون قطع شد. هنگامی که کلر شش سال داشت، او را به الکساندر گراهام بل نشان دادند و گراهام بل پس از معاینه، یک معلم ۲۰ ساله به نام آن سالیوان (میسی) را که در موسسه آموزش نابینایان پرکینز در بوستون فعالیت می‌کرد، برای آموزش او فرستاد. چنانکه کلر بعدها درباره خود می‌نویسد، زندگی واقعی او در یک روز از ماه مارس سال ۱۸۸۷ وقتی که تقریباً ۷ ساله بود، با ورود معلمش به زندگی او آغاز شد. او از این روز به عنوان مهم‌ترین روزی که در زندگی به خاطر دارد، یاد می‌کند. سالیوان معلمی سخت کوش و فوق‌العاده بود که از مارس ۱۸۸۷ تا پایان عمر خود در اکتبر ۱۹۳۶، در کنار کلر ماند.

سالیوان با فشار دادن علاماتی توسط انگشتان خود، به عنوان حروف، بر کف دست هلن با او ارتباط برقرار می‌کرد و از این راه برای آموزش کلمات به او استفاده می‌نمود. در عرض چند ماه کلر فرا گرفت که چگونه اشیایی را که لمس می‌کند، به آن حروف ربط دهد و آنها را هجی کند. او همچنین، موفق شد تا به وسیله لمس کارتهایی که حروف برجسته بر آنها نوشته شده بود، جمله‌هایی را بخواند و با کنار هم چیدن حروف در یک لوح، خود جمله بسازد. بین سالهای ۱۸۸۸ و ۱۸۹۰، کلر زمستانها را در موسسه پرکینز، برای آموزش خط بریل گذراند، سپس زیر نظر «سارا فولر» در بوستون، برای آموختن صحبت کردن، دوره‌ای آموزشی و تدریجی را آغاز کرد. او همچنین لب‌خوانی از طریق لمس دهان و گلوی شخص صحبت کننده را فرا گرفت.

تحصیلات

هلن كلر هشت ساله و معلمش آن سالیوان در بروستر، کیپ کود، ماساچوست، ۱۸۸۸.

هلن حتی وقتی که دخترک کوچکی بود بسیار مشتاق ورود به دانشگاه بود. در سن ۱۴ سالگی، وی در یک مدرسه ناشنوایان در نیویورک ثبت نام کرد و در ۱۶ سالگی به «مدرسه کمبریج بانوان جوان» در ماساچوست راه یافت. کلر در سال ۱۹۰۰ توسط کالج رادکلیف پذیرفته شد و ۴ سال پس از آن، به کمک آنی سالیوان معلم خود، که سخنرانی‌ها را در کف دست او می‌نوشت، از آنجا فارغ التحصیل شد. در این مدت او توانست با فشار دادن انگشت بر گلوی آنی و تقلید ارتعاشات صوتی او صحبت کردن را بیاموزد. بنابراین او اولین فرد نابینا- ناشنوایی بود که از دانشگاه فارغ التحصیل شد.

نویسندگی

هلن کلر از زمانی که در دانشگاه «رادکلیف» دانشجو بود، نگارش را آغاز کرد و این حرفه را ۵۰ سال ادامه داد. علاوه بر «زندگی من»، ۱۱ کتاب و مقالات بیشماری در زمینه نابینایی، ناشنوایی، مسائل اجتماعی و حقوق زنان به رشته تحریر در آورده است.

فعالیت‌های اجتماعی و سالهای پایانی

هلن کلر هرگز نیاز نابینایان و نابینا- ناشنوایان دیگر را از نظر دور نمی‌کرد. او از دوستان دکتر «پیتر سالمون»، مدیر اجرایی خدمات هلن کلر برای نابینایان بود و او را در تأسیس مرکزی یاری نمود که به عنوان مرکز ملی هلن کلر برای جوانان و بزرگسالان نابینا- ناشنوا نام گرفت.

هلن کلر عضو حزب سوسیالیست آمریکا بود و در چندین انتخابات پیاپی از نامزدی یوجین دبس، چهرهٔ معروف کمونیست و سوسیالیست، حمایت می‌کرد. او در زمینهٔ حقوق زنان نیز فعال بود و از کنترل بارداری و حق رای برای زنان حمایت می‌کرد. او در ضمن عضو اتحادیهٔ کارگری چپ "کارگران صنعتی جهان" بود و در مطلبی به نام "چرا به کارگران صنعتی جهان پیوستم" توضیح می‌دهد که چطور تحت تأثیر اعتصاب لارنس به عضویت این اتحادیه در آمده.

هلن کلر از طرفداران انقلاب روسیه بود و در مطالبی چون "به روسیهٔ شوروی کمک کنید" و "روح لنین" به این قضیه می‌پردازد.

در سال ۱۹۳۶، هلن کلر به «کانکتیکات وستپورت» رفت و تا پایان عمر در آن‌جا ساکن بود. او درژوئن ۱۹۶۸ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.

شعر ماه

بلبل از گل بگذرد چون در چمن بیند مرا

                                بت پرستی کی کند گر برهمن بیند مرا

در سخن مخفی شدم مانند بو در برگ گل

                                 هر که خواهد دیدنم گو در سخن بیند مرا

                                                              ¯

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را

                                   دزد دانا می کشد اول چراغ خانه را

آنچه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد

                                   در میان خانه گم کردیم صاحب خانه را

                                                             ¯

برو طواف دلی کن که کعبه ی مخفی است         

                                      که آن خلیل بنا کرد و این خدا خود ساخت

                                                            ¯

گر چه من لیلی اساسم دل چو مجنون در هواست

                                      سر به صحرا می زنم لیکن حیا زنجیر پاست

بسکه بار غم برون انداختم بر آسمان

                                     جامه نیلی کرد اینک بین که پشت او دوتاست

دختر شاهم ولیکن رو به فقر آورده ام

                                     زیب و زینت بس همینم نام من زیب النساست

                                                           ¯

از قضا آئینه ی چینی شکست          خوب شد اسباب خود بینی شکست

                                                          ¯

از تاب و تبم مهر و سما را که خبر کرد؟

                                        وز گریه ی من ابر و هوا را که خبر کرد؟

بیرون همه سرسبز و درونم همه پر خون

                                         از حالت من برگ حنا را که خبر کرد؟

                                                        ¯

می چنان کرد مریدم که اگر پیر شوم

                                          در کفم جای عصا گردن مینا باشد

                                                        ¯

بشکند دستی که خم در گردن یاری نشد

                                 کور به چشمی که لذت گیر دلداری نشد

کا رما آخر شد و آخر ز ما کاری نشد

                                 مشت خاک ما غبار کوچه ی یاری نشد

سالها خون جگر در ناف آهو شد گره

                                 مشک شد اما چه شد خال رخ یاری نشد

                                                  ¯

شمعیم و خوانده ایم خط سرنوشت خویش

                                   ما را برای سوز و گداز آفریده اند

                                                 ¯

ای صدف تشنه بمیر و سوی نیسان منگر

                                   بهر یک قطره ی آبی شکمت بشکافند

                                                ¯

پروانه نیستم که به یک شعله جان دهم

                                     شمعم که جان گدازم و دودی نیاورم

                                                ¯

گفتم : ای مه با رقیب روسیه کمتر نشین

                                    زیر لب خندید و گفت: او نیز می گوید چنین

                                                ¯

ای آبشار نوحه گر از بهر چیستی؟

                                       چین بر جبین فکنده ز اندوه کیستی؟

دردت چه درد بود که چون من تمام شب

                                       سر را به سنگ می زدی و می گریستی؟

زیب النسا

واسه خاطر دل تو

تو کارت مهربونی بود

مهرت آسمونی بود ....

گاه سکوت معجزه می کند و تو می آموزی همیشه بودن در فریاد نیست ....

انسانها ناگهان شکسته و پیر نمی شوند

این ما هستیم که دیر به دیر نگاهشان می کنیم

خوشبخت ترین آدم ها اونایی هستند که

این جمله رو می شنوند :

عیبی نداره ، با هم درستش می کنیم .....

تلخی روزگار اینه که خیلی چیزا رو میشه خواست

ولی نمیشه داشت .....

جایی که همه چی غلطه

درست بودن هم غلطه ....

مهم بودن رو فراموش کن

تیتر روزنامه یکشنبه ، زباله روز دوشنبه است ....

از بچگی بهمون می گفتن از کسی نترس فقط از خدا بترس

در حالی که باید می گفتند از همه بترس

فقط از خدا نترس ....

گرگ هم که باشی

عاشق بره ای خواهی شد

که تو را به علف خوردن وا می دارد

و رسالت عشق این است

شدن آنچه نیستی .....

برگ پائیزی راهی ندارد به جز سقوط

وقتی می داند که درخت

عشق برگ تازه ای را در دلش دارد .....

موجودات غریبی هستیم

نه طاقت دروغع را داریم

و نه تحمل حقیقت را ....

دنیا به شایستگی هایت پاسخ می دهد

نه آرزوهایت

پس شایسته آرزوهایت باش .....

چشمانم را می بندم

نقابت را بردار

بگذار صورتت هوایی بخورد ....

ای قطار راهت را بگیر و برو

نه کوه توان ریزش دارد

و نه

ریز علی پیراهن اضافی ....

سخته برای کسی توضیح که آتش گرفته توضیح بدی

که نباید بدود ....

دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند ....

دلم به بهانه همیشگی گریست

بگذار بگرید و بداند

هر آنچه که خواست

همیشه نیست .....

نبودنت را با ساعت شنی اندازه گرفته ام

یک صحرا گذشته است ....

سفر را بهانه نکن

فاصله از دستانمان آغاز می شود ....

نمی توان برگشت و آغاز خوبی داشت

ولی می توان تغییر کرد و پایان خوبی داشت .....

و قطار ها بیهوده می گویند : چی ... چی

در انتهای ریل ها

هیچ کس و هیچ چیز در انتظارشان نیست ....

گاهی حتی خاطره های خنده دار

بهانه ایست برای گریه کردن .....

حتی اگر کفش هم تنگ باشد پا را زخم می کند

وای به حال وقتی که دلت تنگ باشد ....

زندگی قشنگه

اما منصفانه نیست ....

دل های پاک خطا نمی کنند بلکه سادگی می کنند

و امروز  سادگی پاک ترین خطای دنیاست ....

همه بشرند اما فقط بعضی ها انسانند ....

از کسی که دلش گرفته نپرسید چرا

آدما وقتی نتونند دلیل ناراحتیشون رو بگن

دلشون بیشتر می گیره .....

آنقدر آرزوهایم رو به گور برده ام که

دیگر جایی برای جسدم نیست .....

گاهی هیچ کس را نداشته باشی بهتر است

باور کن بعضی ها تنهاترت می کنند ....

گاهی سکوت حرفهای قشنگی می زند ......

تفکری که دیگران نسبت به شما دارند مشکل خودشان است نه شما .....

نگران نباش ، نفرینت نمی کنم

همین که دیگر در دعاهایم نیستی برایت کافیست .....

زندگی را از پشت سرش می شناسم

به دلیل آن که بسیار به من روی گردانده است ....

کسی جز باد نمی داند انتهای آسمان کجاست ......

هیچ گاه امید کسی رو نا امید نکن

شاید امید تنها دارایی او باشه .....

این جهان به شکل غم انگیزی جهان من نیست ....

ثانیه های پشت چراغ قرمز را تان بیاور

شاید که دارند آرزوهای کودکی دست فروش را

برای یک دقیقه کاسبی بیشتر بر آورده می کنند ....

از هیچ کار بچگیم پشیمون نیستم جز اینکه آرزو داشتم بزرگ شوم .....

این ها اشک نیستند

تویی

که قطره قطره از چشمهایم می افتی .....

من شبه یوسفم راه سقوطم چاه نیست

گر بیندازی مرا در چاه ، بالا می بری .....

خسته ام پینوکیو

اینجا آدم ها دروغهای شاخ دار می گویند

و دماغ خود را جراحی می کنند .....

با تمام وجود گناه کردیم

اما نه نعمتش را از ما گرفت

و نه گناهان ما را فاش کرد

اطاعتش کنیم چه می کند .....

تقصیر تو نیست

بنده ای بیش نبودی

من خدایت کردم ......

و عشق و مرگ

از ابتدای خلقت آدم

کاری به غیر از خاطره سازی نداشتند ....

کسی که نشسته است همیشه خسته نیست

شاید جایی برای رفتن نداشته باشد ....

جای دوری نمی رفت اگر

گاهی کبریت هایمان را

از دست دخترک کبریت فروش می خریدیم .....

خاص بودن توی مغز اتفاق می افته نه توی عکس ....

بعضی ها می تونند خودشون رو خر فرض کنند

اما نمی تونند دل ما رو طویله فرض کنند ....

از دیگران شکایت نکن خودت را تغییر بده

از آنجا که برای محافظت از پای خود

پوشیدن یک دمپایی آسان تر از

فرش کردن کل زمین است .....

مهم نیست که از بیرون چه طوری به نظر میام

کسانی که درونم رو می بینند برایم کافیند

واسه اونایی که از روی ظاهرم قضاوت می کنند حرفی ندارم

همون بیرون بمونند واسشون کافیه .....

امشب از اون شبهایی است

که دلم هوای آغوشت رو کرده است

افسوس

که  جز پاهای بغل کرده ام میهمان دیگری ندارم ....

تغییر فصل ها به من آموخت

وقتی هوای ناله گرم است

و صدای عشق سرد

باید رفت .....

گاهی بعضی حرفها ریتم ندارند

آهنگ ندارند

اما خوب که گوش کنی

درد دارند .....

هر چقدر انسانها را بیشتر می شناسم

گرگ ها را بیشتر تحسین می کنم ......

دنیای من

مجازیش هم غمگین بود .....

در جنگلی که شکارچی ها در کمینند

و دام گذاران پرسه می زنند

زنده باد قفس با تمام دلتنگیش ......

باران شاد ترین بخش زندگی من است

چون منصفانه بر سر همه یکسان می بارد .....

یکی برای ماهی گیر دل می سوزاند 

دیگری برای ماهی نگون بخت

من اما

برای طعمه قلاب .....

معنای انتظار را باید از مادر شهید گمنام پرسید .....

لذت آنچه داری با حسرت آنچه نداری تباه نکن ......

بیایید همدیگر را لمس کنیم ، سنگ قبر احساس ندارد .....

تظاهر به خوشبختی ، دردناک تر از تحمل بدبختی است .....

تنهایی را در اوج شلوغی باید احساس کرد

نه در خلوت خود ....

به من نخند

من هم روز گاری عزیز دردونه کسی بوده ام ......

چه قشنگ دورم زدی  زمانی که فکر می کردم دورم می گردی .....

تمام مردم شهر

دارند تمرین عاشقی می کنند

اما من

مدتهاست ورقه ام را بالا گرفته ام

و من

عاشق شده ام .......

پرخوری عصبی و پر خوری هیجانی

پرخوري عصبي چیست

پر خوری عصبی یا بولیمیا یکی از بیماری های اختلالی خوردن است .در اين بیماری شخص به طور مكرر مقادير زيادي از غذا را در زماني محدود مصرف مي كند كه قطعا بيشتر از ميزاني است كه اكثر مردم در مدت مشابه و تحت شرايط مشابه مصرف مي كنند.

درضمن فرد احساس كنترلي برقطع خوردن و يا كنترل بر نوع و مقدار غذاي خود ندارد. درضمن در اين دوره هاي پر خوري، فرد از مواد شيرين ، پركالري و نرم مثل كيك يا كلوچه استفاده مي كند.بعضي بيماران بدون توجه به مزه غذا علاقه به غذاهاي پر حجم دارند . غذاها مخفيانه و سريع خورده مي شوند و گاهي خوب جويده نمي شوند.

پرخوري و رفتار جبراني نا متناسب هر دو به طور متوسط حداقل هفته اي دو بار و به مدت 3 ماه روي مي دهد.

بيشتر بيماران مبتلا به پراشتهايي عصبي وزن طبيعي دارند، ولي وزن برخي از آنها ممكن است بالاتر يا پايين تر از حد طبيعي باشد. اين بيماران در مورد اينكه در نظر ديگران چگونه جلوه مي كنند و نيز جذابيت جنسي ، تصوير بدني و ظاهر خود نگران هستند .

همچنين ميزان اختلالات خلقي و اضطرابي و اختلالات كنترل تكانه درآنها بالا مي باشد. به طور مثال فقدان كنترل خود درزمينه هاي مختلفي مانند مديريت مالي كه منجر به خريد وسواسي و خريد تكانشي مي شود و يا گاه سوء مصرف مواد و روابط جنسي فعال كه منجر به دوره هاي گذراي دلبستگي هاي آتشين و بي بند و باري مي شود وجود دارد.

اينگونه افراد به طور مرضي ترس از چاق شدن دارند و به طور بي وقفه تمايل به لاغر شدن دارند . اغلب پس از خاتمه پرخوري ، شخص دچار احساس گناه ، افسردگي يا نفرت از خود مي شود. و به همين منظور براي جلوگيري از افزايش وزن ، به رفتارهاي جبراني عودكننده اي نظير پاكسازي ، استفراغ عمدي ، استفاده مكرر از مسهل يا مدر( 80 درصد) ، روزه گرفتن يا ورزش مفرط يا رژيمهاي سخت (20 در صد ) مي پردازند.

ميزان شيوع اين اختلال در كشورهاي صنعتي تقريبا يك درصد جمعيت عمومي است و در زنان بسيار شايعتر از مردان است . 

پرخوري هيجاني

يكي از مشكلاتي كه بسياري از خانمها در طول روز با آن مواجه هستند ، نخستين دقيقه اي است كه ازسر كار به خانه می رسند.اغلب احساس خستگي و شتاب و اضطراب يا احساس فشار دارند.

روش معمول اين است كه فورا چيزي را می بلعند . هر چه را كه دم دست باشد ، بي آنكه نفسي تازه كنند ، بي وقفه می خورند ، آنگاه سرگرم تهيه شام شب می شوند. همين طور كه در حال خرد كردن مواد غذايي هستند آواز كوتاهي كه كاملا فراسوي ذهن هشيار بالغ آنهاست در سرشان نواخته می شود:

دوتا براي كاسه

يكي براي خودم.

يك مشت براي قابلمه

يك انگشت براي خودم.

يك فنجان می ريزم توي ظرف

و اين بازي همين طور ادامه می يابد ، تا اينكه در طول تهيه غذا ، با نوك زدن به اين و آن به اندازه يك وعده كامل غذا می خورند.

هر انساني ، حتي شما ، هيجان هاي نامعقول و مخربي را در كنار ويژگيي هاي شخصيتي دارد، كه دربرهه هاي دشوار به وجود می آيد مانند : جمع شدن قبض هاي پرداخت نشده،آشوب در روابط زناشويي ، انواع استرس هاي شغلي و خانوادگي ، چالش با فرزندان و غيره . شما در افسردگي فرو می رويد يا با استرس از جا در می رويد و عصباني می شويد. ناراضي و تلخكام هستيد ، و با احساس گناه و شرم زندگي می كنيد.

اين هيجانها بر رفتار شما تاثير می گذارد. اين هيجانها در لحظه هايي از زندگي شما پديد می آيند. اين گونه احساسها به نوبه خود می توانند پرخوري هيجاني شما را افزايش دهند.

زمانيكه ما تحت فشار اضطراب يا افسردگي قرار می گيريم به طور طبيعي و تا حدي غير ارادي ، و بر اساس پايه هاي فيزيولوژيك به سمت غذا كشيده می شويم . بر اساس شواهد پژوهشي علم تغذيه ، خوردن غذا در تركيب شيميايي طبيعي مغز تاثير می گذارد، و به خلق و عملكرد مغز ثبات می دهد. مشكل اين است كه ما در اين گونه لحظه ها به خوردن غذاهاي آرامش دهنده مانند شيريني، كيك، بستني، شكلات و آبنبات تمايل پيدا می كنيم.اينها موادي هستند كه با برنامه كاهش وزن در تضاد كامل قرار دارند.براي بسياري از مردم غذا مانند سيگار، مواد مخدر، يا الكل عمل می كند(شبيه رفتار اعتيادي)، و ترك آن به اندازه اعتياد مشكل است.از نظر فيزيولوژي اين غذاها همان جرياني در مغز ايجاد می كنند كه داروهاي اعتياد آوربه وجود می آورند، و باعث كاهش طول عمر می شوند.

استفاده از غذا به شكل عادت ، به منظورسازگاري با مشكلات و استرسهاي عاطفي می تواند به سرعت شما را گرفتار كند و تبديل به اعتياد شود.عوارض اين اعتياد ، افزايش وزن ، داشتن اندامی بدشكل، و مشكلات شديد در اعتماد به نفس است. زمانيكه شما به طور عادي بيش از اندازه مورد نياز غذا می خوريد، در واقع از غذا به عنوان يك داروي مخدر استفاده می كنيد.پرخوري در شما احساس گناه ، افسردگي ، اضطراب و استرس بيشتر را بوجود می آورد،و بدين گونه اين چرخه غلط ادامه می يابد .

پرخوري به دليل استرس يكي از دلايل اضافه وزن است.مشكل فقط فزوني كالري مصرفي نيست .شما می خواهيد خود را با غذا درمان كنيد.استرس زماني كه طولاني و حل نشده باقي بماند، باعث تغييرات فيريولوژيك در بدن و اضافه وزن می شود. زمانيكه شما تحت استرس قرار می گيريد ، به طور خودكار در بدن شما هورمونهايي آزاد می شود كه باعث تحريك اشتها و اشتياق به پر خوري و خوردن مواد چاق كننده می شود.